ارائه: سرکار خانم اکرم کریم زاده اصفهانی- کارشناس زبان و ادبیات فارسی، دکتری تاریخ ایران بعد از اسلام از دانشگاه تهران، نویسنده و پژوهشگر

ایرانیان از دیرباز و زمان تشکیل حکومت های خود، نظام سیاسی شاهی را برگزیدند. این نظام سیاسی بیش از شش هزار سال در این کشور پابرجا بود و هرچند در زمان های مختلف تغییراتی در آن پدید می آمد، خود این شیوه کشورداری باقی بود و ایرانیان سراغ نظام سیاسی دیگری نمی رفتند. راز آن نیز این بود که ایرانیان شاه، فرمانروا و حاکم را می پذیرفتند و او را دوست می داشتند و از او تبعیت می کردند. کسی که در این جایگاه قرار می گرفت، واجد ویژگی هایی بود که برای ایرانیان مهم بود و اگر هم آن ویژگی ها را نداشت، تلاش می کردند او را به سمت آن تصویر آرمانی حرکت دهند و درنهایت اگر آن فرد نالایق بود، کس دیگری را بر آن کرسی می نشاندند. کشور بدون شاه، فرومی پاشید و در ذهن مردمان زندگی بدون شاه ممکن نبود. به همین دلیل هیچ تغییر عمده سیاسی، اجتماعی و حتی دینی نتوانست این جایگاه را در ذهن ایرانیان پاک کند. در نهاد هر ایرانی، پیوندی با شاه وجود داشت.
در این کارگاه قصد داریم این تصور ایرانیان را با هم بررسی کنیم. درحقیقت آنچه که از آن گفتگو می کنیم، مبحثی است میان تاریخ، علوم سیاسی و ادبیات فارسی.