مجتمع فائزون
آیا ادبیات ایران هنوز زنده است؟
با ارائه:جناب آقای علیرضا فتاح
ارائه:جناب آقای علیرضا فتاح - دانشجوی دکتری ادبیات فارسی دانشگاه تهران، پژوهشگر گروه فرهنگنویسی فرهنگستان زبان و ادب فارسی
وقتی به تاریخ جهان نگاه میکنیم، نام ایران در تمدن و اندیشه و هنر میدرخشد، اما همانقدر که نام چین و هند و مصر و یونان. ایران یکی از کهنترین و اصیلترین و ماندگارترین تمدنهای بشر است، همانطور که هند و یونان و چین هم هستند. اما وقتی پای «ادبیات» وسط میآید، هیچکدام از آن سرزمینها حریف ایران نمیشوند. هیچجا مثل ایران فردوسی و نظامی و مولوی و سعدی و حافظ را کنار هم ندارد. میتوانیم بگوییم مهمترین ثروت و دستاورد ایران در میان جهانیان همین ادبیات زیبای فارسی بوده است.
اما اگر بیخیال گذشتههای دور شویم، دربارۀ ادبیات زمانۀ خودمان هم باز وضع همان است؟ شما چندتا شاعر معاصر ایرانی میشناسید؟ چندتا رمان ایرانی خواندهاید؟ اسمهایشان یادتان هست؟ حالا فکر کنید که چندتا رمان خارجی خواندهاید؟ چند نویسندۀ خارجی میشناسید؟ بشمریدشان و ببینید کدام بیشتر است؟ حالا تعداد شخصیتهای داستانی مشهوری را که از ادبیات همین صد یا دویست سال میشناسید بشمرید. هری پاتر، کوزت، جودی ابوت، تام سایر؛ اینها را میشناسید؟ مجید قصههای مجید، داش آکل، یوسف خان سووشون، جلال آریان، استاد ماکان؛ اینها را چی؟ میشناسید؟ دوشنبه ۲۱ مهر میخواهیم راجع به همین چیزها حرف بزنیم و ببینیم اصلاْ چه شد که ادبیات قدیم با ادبیات جدید فرق کرد.
به نظر میرسد که در مجموع داستانها و نویسندهها و شاعرهای امروزیِ ایران، به اندازۀ داستانها و شخصیتهای ادبی کشورهای دیگر، حتی در بین خود ما ایرانیها، معروف نیستند، در صورتی که دربارۀ ادبیات قدیم اصلا وضع اینطور نیست. حالا باید فکر کنیم ببینیم دلیلش چیست؟ مشکل را میشود گردن خیلی چیزها انداخت، مثلاً پیشرفت و توسعهیافتگی آنها، تکنولوژی سینما، زبان بینالمللی و...
ثبت دیدگاه